http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=152853

علم به دنبال ایجاد سیستم‌هایی است که از طریق فرمول‌های مکانیکی انسان‌ها را در توالی‌های مشخص قرار دهد که ضمانت‌ اجرای نظارتی داشته باشند بر همین اساس سیاست در منطق مکانیکی خود به دنبال ایجاد سیستم‌های سیاسی است که افراد فارغ از هر گونه شخصیت و کیفیت اخلاقی توانایی اقدام فراقانونی نداشته باشند و سیستم از طریق مکانیسم‌های نظارتی و تنبیهی، تعادل خود سامان نظام سیاسی را حفظ می‌کند. در اغلب اندیشه‌های سیاسی ایرانی و اسلامی علاوه بر سیستم و ساختن چارچوب‌هایی برای قدرت به صفات کیفی حکمرانان سیاسی بسیار توجه شده است حتی اگر سیاست‌های سیستمی در منطق بروکراتیک و سایبری را به نحوی سامان داد که براساس تعالیم آکادمیک علوم سیاسی باشد، نمی‌توان جایگاه اخلاق و ارزش‌های انسانی را نادیده گرفت.

در ابتدای پیدایش علم سیاست در ایران و یونان باستان به صفات کیفی سیاستمداران توجه می‌شد در غالب متون به جای مانده از عهد اردشیر، جمهور افلاطون تا عدالت به مثابه انصاف رالز و سیاست نامه خواجه نظام‌الملک و حتی برای شخصیت‌های برجسته و تحول‌ساز سیاسی چون امپراطوران روم و ایران و یا شخصیت پیامبر اکرم(ص) و امام علی(ع) چند مولفه اخلاقی وجود دارد که با بررسی آنها به راحتی می‌توان معیار سیاستمدار و حتی اندیشمند سیاسی را ارزیابی کرد. سه صفت کیفی وجود دارد که اگر سیاستمداران آن را در اندیشه، بیان و افکار خود به کار ببرند می توانند باعث پیشرفت جامعه در بعد داخلی و خارجی شوند البته صفات انسانی اغلب جوهری و انتسابی هستند اما نقش رسانه‌ها، مساجد، مدارس، دانشگاه‌ها و... را نیز نمی‌توان نادیده گرفت یعنی سازو برگ‌های سازنده ایده و فرهنگ در جامعه که معنای جمعی را تولید و توزیع می‌کنند.

1- سکوت و صبر: اولین صفت لازم برای هر اندیشمند، سخنران و کنشگر سیاسی این است که باید بسیار ساکت و آرام باشد و از انگشت‌نما شدن به دور باشد. آرامش، امنیت، کم حرف‌ زدن و بیشتر سکوت کردن جامعه را در حالت تعادل نگه می‌دارد. سیاست‌گذاری از طریق گوش دادن به محیط و تحمل فشارها و خاموش بودن می‌تواند فرصت‌های زیادی برای باز تولید قدرت ایجاد نماید عرصه انسانی معمولا به گونه‌ای است که هر چه بیشتر انسان‌ها بگویند به خصوص کسانی که به مرکز قدرت نزدیک هستند آشوب و آنومی زیادتر می‌شود.

سیاستمدار باید بیشتر اهل شنیدن و سکوت باشد تا حرف‌زدن و اقدام کردن سریع و هیجانی. سیاست عقلانی پیوند بسیار زیادی با سکوت و صبر دارد.

2- تساهل و رواداری: در جوامع انسانی هویت‌ها، اندیشه‌ها و عقاید گوناگون با مبانی متفاوت وجود دارد. سیاستمدار عاقل و اثرگذار کسی است که به این نتیجه رسیده باشد که باید به افکار و عقاید احترام بگذارد و تا حد ممکن به شخصیت همه انسان‌ها، احزاب، گروه‌ها و اصناف، مادام که امنیت ملی کشور را به خطر نمی‌اندازند توجه کند. تساهل جزو صفات کیفی سیاستمدار است که اگر از آن برخوردار باشد می‌تواند احترام همه اقشار را جلب کند. رعایت ادب و نزاکت و پای‌بند بودن به تشریفات و آداب دیپلماتیک قدر و منزلت کشور را بالا می‌برد بنابراین تساهل و رعایت ادب و احترام نشانه بدیهی هر کنش سیاسی است برای کارآمد بودن.

3- مدیریت متعادل منابع: قدرت، منابع بسیار زیادی دارد علاوه بر سکوت، صبر، تساهل و مدارا، سیاستمدار باید جامعه خویش را به صورت متنوع و متکثر بشناسد و منابع مختلف ساختاری و کارگزاری قدرت را به وجه مسالمت‌آمیز و ارتباطی مورد استفاده قرار دهد جامعه شامل انسان‌هایی است که نمی‌توان با آنها به شکل ابزاری و قواعد مهندسی و ریاضی برخورد کرد و به ناگاه برخی اقشار را مورد بی‌احترامی قرار داد و یا حذف کرد.

سیاستمدار موفق کسی است که منابع کاریزمایی، مذهبی، بروکراتیک،تکنوکراتیک، الیگارشیک، دموکراتیک و مردمی، ایدئولوژیک... جامعه را می‌شناسد و می‌تواند میان آنها تعادل لازم را خلق کند.

این منابع در همه کشورها وجود دارد و سیاستمدارانی موفقند که از یک زاویه و دستوری با جامعه برخورد نمی‌کنند و از همه این منابع قدرت استفاده می‌کنند.