http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=155736

 زمان اکنون نیز به تاریخ می‌پیوندد. تاریخ به معنای میراث و میراث تداومی از شکل‌های آگاهی است که هویت انسان‌ها را شکل می‌دهد جمع شدن، تلنبار گردیدن اگر به روش انتقادی مورد واکاوی قرار گیرد سنت به حیطه خود آگاهی حرکت می‌کند و میراث کاملا دارای روابط مشخص و سامان‌دهی شده می‌گردد. اما اگر میراث به صورت کلی و بدون شناخت و بررسی نقادانه دانه تنها تلنبار شود به ناگاه ناخودآگاهی قدرتمند را رقم خواهد زد که به راحتی قابل فهم و درک نیست و در بسیاری از مواقع رفتاری مبتنی برعدم قطعیت و رندانه را سامان‌ می‌دهد. منابع تمام دارایی یک دانش به حساب می‌آید. سیاست به معنای قدرت و طرح و برنامه جهت به دست گرفتن، انداختن، نقد کردن، اصلاح و افزایش قدرت می‌باشد. دانش سیاسی موضوعاتی چون شیوه‌های اجرایی کردن، محدود کردن و کارآمدتر کردن قدرت را بحث می‌کند.

منابع دانش سیاسی در ایران را به سه منبع کلی می‌توان تقسیم کرد:

منبع ملی ادبیات: بسیاری از آداب حکمرانی و فنون دیپلماتیک و تشریفات قدرت در ادبیات فارسی وجود دارد. ادبیات پیوندی بسیار ناگسستنی با هویت و تاریخ ایران باستان دارد که توانسته است به صورت تداومی خرد و ادب حکمرانی و مملکت‌داری ایرانیان را به دوران بعد منتقل کند. متون نثر و نظم و اندرزنامه‌های ایرانی منبع بسیار ارزشمندی برای دانش سیاسی به حساب می‌آیند. سعدی، ابن‌مقفع، خواجه نظام الملک، خواجه نصیر، فردوسی، بیهقی، حافظ و... رویکردهای بسیار ملی‌گرایانه‌ای در مورد امر عمومی و گزاره‌های سیاسی دارند.

منبع دینی الهیات: بعد از اسلام مجموعه متون قرآن، حدیث، زندگی پیامبر و ائمه و صحابه، منبعی بسیار سرشار و خلاقانه برای دانش سیاسی در نظر گرفته شد. منبع الهیات در قالب‌های حکمتی، عرفانی و به خصوص فقهی محکم‌ترین و اثرگذارترین منابع برای دانش سیاسی در ایران محسوب می‌شوند. به خصوص فقه که صورت‌بندی نظام دانایی از سطوح دربار، پادشاه، وزیر، محتسب، قاضی و رعیت را به شکل بسیار هنرمندانه در تاریخ انجام داده است. عمده دانش تولید شده سیاسی در ایران را می‌توان در فقه و ادبیات دینی پیدا کرد.

منبع علوم انسانی: به علاوه ادبیات و الهیات، منبع بسیار ارزشمند و اثرگذار که از زمان مشروطه تاکنون در جریان می‌باشد منبع علوم انسانی است. علم به دنبال فرمول و قواعد از پیش تعیین شده مکانیکی است. دانش سیاسی در ایران با تاسیس مدرسه علوم سیاسی روش‌های تحصیلی را آموخت و به این ترتیب کلیه رشته‌های مرتبط با سیاست به صورت علمی وارد ادبیات ایران گردید. مطالعات منطقه‌ای، روابط بین‌الملل، علم سیاست و حکومت، سیاست‌گذاری عمومی و... در علوم انسانی مورد بحث قرار می‌گیرند بنابراین ادبیات ملی، الهیات اسلامی و علوم انسانی غربی سه جهان‌زیست و منبع اصلی دانش سیاسی در ایران می‌باشند که نحوه انتقاد، کنارآمدن و شیوه‌های مدیریت یکی دیگر از جمله اصلی‌ترین مشکلات و فرصت‌های پیش‌رو خواهند بود که البته در فضای مسالمت‌آمیزتر و علمی قابل پژوهش و تحقیق هستند.