http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=157123

پنج‌شنبه هفته گذشته که قرار بود مراسم تحلیف ریاست جمهوری ونزوئلا در کاراکاس برگزار شود، به علت بیماری چاوز به تعویق افتاد. چهار ماه پیش که چاوز از روی تخت بیمارستانی در کوبا برخاست تا به کاراکاس بیاید، درست در اوج رقابت‌های انتخاباتی ریاست جمهوری در ونزوئلا بود و این در حالی بود که رقیب جوانش، انرکیه کاپریس توانسته بود موفقیت‌هایی کسب کند و جایگاه چاوز را با چالش روبرو کند و حتی به گونه‌ای بود که پیروزی انتخابات برای چاوز و طرفدارانش دشوار به نظر می‌رسید. هر چند نیمه تمام گذاشتن درمان برای چاوز تاوانی به همراه داشت و آن اوج گرفتن دوباره بیماری و نرسیدن به مراسم سوگند بود، اما نتیجه این سرسختی پیروزی در انتخابات و اجرای دوباره شعار «ونزوئلا، سوسیالیسم یا مرگ» بود. چاوز به عنوان پنجاه و سومین رئیس جمهور ونزوئلا به عنوان رهبر انقلاب بولیواری و به خاطر سیاست‌های سوسیال دموکراتیک و ضدیتش با جهانی‌سازی نئولیبرالی و سیاست خارجی ایالات متحده مشهور است. هوگو چاوز با هدف بهبود وضعیت رفاهی مردمان کشورش و کاهش اختلاف شدید طبقاتی برنامه‌های مبتکرانه‌ای را در اقتصاد ونزوئلا به اجرا درآورد. موفقیت این برنامه‌ها به تحول چشمگیری در زندگی جمعیت فقیر ونزوئلا منجر شد و او را به صورت قهرمان ملی مردم آمریکای لاتین در آورد. از اقدامات او می‌توان به ملی کردن برخی از صنایع بزرگ و پربازده، کاهش قدرت شرکت‌های چند ملیتی و محدودیت فعالیت‌های آنها، ساختن خانه‌های ارزان قیمت در نقاط مختلف و واگذاری آنها به مردم و مبادله پایاپای نفت به عنوان مهمترین درآمد ارزی ونزوئلا اشاره کرد. با این وجود چاوز در سال 2007 برای افزایش اختیارات خود پیشنهاد تغییر در قانون اساسی را داده بود که در آن محدودیت تصدی مقام ریاست جمهوری از حداکثر دو دوره متوالی برداشته شود که در همه پرسی با رای مخالف مردم روبرو شد. با تمام این تفاسیر و با آنکه بیش از یک دهه از ریاست جمهوری چاوز می گذرد، کاندیداتوری او در این دوره ریاست جمهوری با بیماری سختی که با آن دست و پنجه نرم می‌کرد بسیار بعید بود و بعیدتر آنکه چاوز با اختلافی بسیار اندک پیروز انتخابات گردید. اما انتخاب چاوز برای چندین دوره متوالی چه دلیلی می‌تواند داشته باشد؟ آیا این دلیلی بر وجود دموکراسی و جامعه مدنی در ونزوئلاست و آیا برگزاری انتخابات به تنهایی ناقض حکومت‌های دیکتاتوری است؟ رای آوردن چاوز در انتخابات را می‌‌توان براساس قهرمان پروری در آن کشور تحلیل کرد. سابقه استبدادی در آن کشور منجر به کمبود اعتماد به نفس مردم شده است. آنها فردانیت خود را از دست داده‌اند و تمام عقده‌های فروخفته خود را در یک قهرمان که می‌توان سال‌ها رئیس جمهور‌شان باشد می‌بینند. مردم ونزوئلا از دشمن خارجی و تفرقه داخلی می‌ترسند و حاضرند برای فرار از این مشکلات به همان فردی که سالها توانسته آنها از یوغ استعمار برهاند، تکیه کنند. نگاه منفی به قدرت و تلاش برای وحدت و یکدستی جامعه آنها را از اعتماد به شخص جدید باز می‌دارد. آنها دوست دارند که وضعیت به همین منوال بماند و از تغییر ناگهانی که شاید در مواردی اوضاع بدتر از زمان حال شود، می‌ترسند. آنها خواهان امنیت وثبات سیاسی هستند و هرگونه تغییر را مساوی با هرج ومرج تفرقه و چند دستگی می‌دانند.

 انتخاب یک فرد برای چند دوره متوالی را همیشه نمی‌توان دلیل برتحقق دموکراسی در آن کشور دانست، شاید همین ترس از روبه‌رو شدن با فرد جدید و سیاست‌هایش باعث ماندگاری رئیس‌جمهور قبلی می‌شود و استدلال اینکه کسی که سالهاست در راس قدرت است، دیگر نیازی به کم‌کاری و دزدی ندارد. اما با تمام این تفاسیر شش میلیون نفری که در انتخابات به رقیب چاوز رای داده‌اند و تقریبا 45 درصد آرا را شامل شده است، نشان می‌دهد که حدود نیمی از مردم این کشور سعی کرده‌اند متفاوت فکر کنند و وضعیتی غیر از این می‌خواهند هر چند این پروژه 14 سال طول کشیده است اما نشان دهنده بالارفتن قدرت ریسک در بین مردم و فرار از وضعیت ثابت و رکود در اوضاع سیاسی کشور و حرکت به سمت دموکراسی می‌باشد.