http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=168479

انسان‌ها بدون آن که خود بدانند تحت تاثیر تکنولوژی قرار می‌گیرند و با ورود آرام و تدریجی یا انقلابی تکنولوژی سبک زندگی انسان‌ها تغییر می‌کند. تغییرات تدریجی است اما به ناگاه با بررسی جامعه از بیرون می‌توان دریافت که در مجموعه آداب و رسوم، فرهنگ و اعتقادات و ارتباطات یک جامعه چه تغییرات وسیعی روی داده است. تکنولوژی‌های اطلاعاتی در قرن بیست‌و‌یکم سرعت تغییر جوامع را افزایش داده‌اند. از سال 1390 تکنولوژی‌های شبکه‌ای مثل فیس‌بوک در ایران فراگیر شد و به گونه‌ای سبک زندگی شبکه‌ای در ایران در حال رواج می‌باشد. این سبک زندگی پسامدرن، اطلاعاتی یا شبکه‌ای دارای ویژگی‌هایی است که برخی از آنها در زیر اشاره می‌شود:

1- اهمیت بازنمایی: زندگی در عصر جدید فضایی جدید را یافته است که خود را به صورت بازنمایی معنا می‌کند. واقعیت مهم نیست و آنچه اهمیت دارد کیفیت و شیوه بازنمایی آن می‌باشد. ارتباطات و بخش‌های واقعی به خاطر بازنمایی شکل می‌گیرد. بازنمایی چون خواب، توهم و رویا می‌باشد اما در عصر جدید بازنمایی تبدیل به رکن اصلی زندگی شده است. گردش، تفریح، استراحت، خوراک، مهمانی رفتن، اعتراض و... مهم نیست بلکه شیوه بازنمایی آنها مهم است. انسان‌ها تبدیل به دوربین به دستان و خبرنگاران جهانی شده‌اند که تصویر را از واقعیت‌ها بیشتر دوست دارند.

2- برتری لذت: هیچ امر بدون لذتی پابرجا نیست. در عصر جدید موسیقی، متن، صدا، تصویر و هرگونه بازنمایی باید با تولید لذت همراه باشد. اعتقاد به گذران بودن و سرعت بیش از اندازه در زندگی به سمتی می‌رود که انسان‌ها را تبدیل به خوانندگان، مشاهده‌کنندگان و کنش‌گرانی می‌کند که مشتاقانه جستجوگر لذت‌اند. لذت هرگونه مفهوم و معنای عمیق را به حاشیه می‌کشد. باید همه متن‌ها صورت لذت آنی را داشته باشند تا مخاطب جذب کنند.

3- روزمر‌گی: گذشته و آینده هر دو در فضای مجازی و سبک زندگی پسامدرن شبکه‌ای به حاشیه می‌روند. نوستالژی و احساس تقدس‌وار به گذشته به نقد کشیده می‌شود و گذشته و سنت تبدیل به موزه‌ای لذت‌انگیز می‌گردد. آینده به صورت غایت‌های برنامه‌ریزی شده به هم می‌ریزد و آنچه اهمیت دارد اکنون است. حال‌محوری و اعتقاد به گذراندن وقت به بهترین شکل در زمان حال روزمر‌گی را ایجاد می‌کند. فرهنگ شبکه‌ای روزمره می‌باشد و از عمق متنی و غایت آینده گرا و یا برنامه‌ریزی برخوردار نیست.

4- عدم قطعیت: نوسان، سیاسی بودن و پیش‌بینی ناپذیری ویژگی فرهنگ و سبک زندگی شبکه‌ای می‌باشد. انسان‌ها دوستدار آزادی ناشی از پیش‌بینی ناپذیری و خلق رویدادها و رخدادهای خارق‌العاده می‌شوند. هر چند کنش خارق العاده‌ بیشتر بازنمایی است اما زیستن و عادت انسان‌ها به زندگی در متن مجازی آنها را بسیار غیرقابل پیش‌بینی می‌کند. هویت‌هایی که چندان وابستگی به متن‌ها ندارند و هر امری قابل روی دادن است.

5- فردانیت‌های مجازی: انسان‌ها از محله، قوم، خانواده، ملیت و... جدا می‌شوند. این جدا شدن آنها را به عرصه مجازی و هویت‌های شناور وارد می‌کند. فردانیت ویژگی عصر جدید است به نحوی که این فردانیت با مدرنیته تفاوت دارد. جهان زیست فردانیت جدید مجازی است و انسان‌ها در فضای توهمی و خواب آلود شبکه‌های اجتماعی در حال تولید معنا و زندگی می‌باشند. انسان‌ها در واقعیت تنها می‌شوند و فرایندهای ارتباطی و کنش‌های تعاملی آنها در محیط خانواده و اجتماعی واقعی به حداقل خود می‌رسد.

6- متن‌‌های متکثر سیال: سبک زندگی پسامدرن شبکه‌ای انسان‌ها راتبدیل به هویت‌هایی می‌کند که حتی جنسیت، قومیت، مذهب، ملیت و در پاره‌ای مواقع انسانیت هم برای آنها بی‌معنا می شود. انسان‌های فردگرای مجازی که دارای پاراداریم‌های غیرقابل مقایسه‌ای شده‌اند کنش در واقعیت و استدلال در عقلانیت را مورد نقد قرار می‌دهند. اصل لذت بر روالی غیرقطعی فرآیندها را شکل می‌دهد. متن‌های بی‌نهایت بازی شکل می‌گیرد که به شدت متکثروسیال می‌باشند و انسان‌های عصر جدید یاد دارند که در هر کدام بر منطق آنها گردش کنند تا روزمره‌شان سپری شود.

تکنولوژی اطلاعاتی ارتباطی جدید در حال سوق‌دادن بشر به سمت سبک زندگی شبکه‌ای پسامدرن می‌باشند که چندان هم قابل لمس نیست. به علت اینکه اغلب انسان‌ها در این شرایط قرار دارند کم‌تر می‌توانند درک کنند به کدام سمت حرکت می‌کنند و بی‌ریشه شدن و از دست دادن مبناها و استانداردها به راحتی و تدریجی در حال به وقوع پیوستن است.