http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=170096

«من به عنوان رئیس‌جمهور در پیشگاه قرآن کریم و در برابر ملت ایران به خداوند قادر و متعال سوگند یاد می‌کنم که پاسدار مذهب رسمی و نظام جمهوری اسلامی ایران در قانون اساسی کشور باشم و همه استعداد و صلاحیت خویش را در راه ایفای مسوولیت‌هایی که بر عهده گرفته‌ام به کار گیرم و خود را وقف خدمت به مردم و اعتلای کشور، ترویج دین و اخلاق، پشتیبانی از حق گسترش عدالت سازم و از هر گونه خود کامگی بپرهیزم و از آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است حمایت کنم و در حراست از مرزها و استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی کشور از هیچ اقدامی دریغ نورزم و با استعانت از خداوند و پیروی از پیامبر اسلام و ائمه اطهار قدرتی را که ملت به عنوان امانتی مقدس به من سپرده است همچون امینی پارسا و فداکار نگهدار باشم و آن را به منتخب ملت پس از خود بسپارم».

این متن سوگندی است که رئیس‌جمهور منتخب ملت امروز در صحن علنی مجلس باید آن را قرائت کند و در برابر قرآن و ملت سوگند یاد کند که از تمام توان خود برای پیروزی و سرافرازی ملت و کشور استفاده کند. مقام ریاست‌جمهوری برای نخستین‌بار پس از پیروزی انقلاب 57 و بنیانگذاری نظام جمهوری اسلامی از سال 58 در ایران به وجود آمده و از آن زمان تاکنون 7 رئیس‌جمهور داشته است. حسن روحانی هفتمین رئیس‌جمهوری است که قرار است مراسم تحلیف او در این روزها برگزار گردد. در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران رئیس‌جمهور پس از انتخاب به وسیله رای مردم و تایید صحت آن توسط شورای نگهبان باید دو مرحله دیگر را نیز از سر بگذراند. اول اینکه حکم ریاست‌جمهوری‌اش به امضای مقام معظم رهبری برسد و دوم با رعایت شرایط مندرج در اصل 121 قانون اساسی که کیفیت ادای سوگند توسط رئیس‌جمهور را بیان می‌دارد، سوگندش را در مجلس شورای اسلامی به جای آورد. بند نهم اصل 110 قانون اساسی که مربوط به وظایف و اختیارات رهبری است از امضای حکم ریاست‌جمهوری توسط رهبری سخن می‌‌گوید که از مفهوم امضا به کلمه تنفیذ یاد می‌شود. اگر چه این تعبیر در قانون اساسی ذکر نشده است، اما ماده یک قانون انتخابات ریاست‌جمهوری مصوب 5/4/64 مقرر می‌‌دارد که دوره ریاست‌جمهوری ایران چهار سال است و از تاریخ تنفیذ اعتبارنامه مقام رهبری آغاز می‌گردد و این مساله نشان می‌دهد که تنفیذ حکم توسط رهبری در عین تشریفاتی بودن، قابلیت اجرایی بالایی دارد.

در مورد مراسم تحلیف نیز که بعد از تنفیذ حکم توسط رهبری برگزار می‌شود در اصل 121 آمده است که رئیس‌جمهوری در مجلس شورای اسلامی در جلسه‌ای که با حضور رئیس‌ قوه قضائیه و اعضای شورای نگهبان تشکیل می‌شود، باید سوگند یاد کرده و سوگندنامه را امضا کند. در مورد این اصل نیز شرایط خاصی حاکم است اینکه محل سوگند موضوعیت دارد و جلسه باید در محل استقرار مجلس تشکیل شود، جلسه مجلس باید به حد نصاب رسیده باشد، شخص رئیس قوه قضاییه و اعضای شورای نگهبان باید حضور داشته باشند و سوگندنامه نیز باید توسط شخص رئیس‌جمهور خوانده شود، اینها شرایطی است که مخدوش بودن هرکدام مراسم تحلیف را دچار خدشه می‌کند. البته متن سوگندی که رئیس‌جمهور منتخب امسال باید قرائت کند در طول 35 سال بعد از انقلاب دست‌ نخورده است. مراسم تحلیف در برخی از کشورها در فضای باز و با حضور اکثریت مردم همراه است اما در ایران این مراسم در صحن علنی مجلس و به صورت کاملا رسمی و با حضور مهمانان داخلی و خارجی و مقامات بلندپایه کشوری برگزار می‌گردد. در مورد لیست مهمانان که از سوی رئیس‌جمهور منتخب این دوره دعوت شده‌اند، بحث‌ها و حاشیه‌هایی همراه است. مسلما حضور مقامات عالی‌رتبه از کشورهای دیگر در این مراسم می‌تواند دیپلماسی عمومی قوی‌ای از دولت منتخب به نمایش بگذارد و در حاشیه این مراسم بتوان مذاکرات و رابطه‌هایی با این نمایندگان کشورها انجام داد. با توجه به دعوت از تمام نمایندگان کشورها به غیر آمریکا و اسرائیل، تاکنون مقامات بلندپایه‌ای از کشورهای همسایه اعلام حضور کرده‌اند. به غیر از کشورهای همسایه افغانستان، پاکستان، تاجیکستان و ارمنستان کشورهای ترکیه، برزیل، هند، کره‌شمالی و قطر نیز در مقامات سطح بالا برای این مراسم به ایران می‌آیند. به هرحال این فرصت را باید مغتنم بشمارد تا با پذیرایی از مقامات کشورهای مختلف بتواند چهره مناسبی از ایران در فضای بین‌الملل به نمایش بگذارد تا شاید اولین کلید روحانی در قفل سیاست خارجی قرار گیرد.