http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=171775

 سابقه فعالیت وزارت امور خارجه ایران به دو قرن می‌رسد. تا پایان قرن 18 میلادی، امور مربوط به روابط خارجی ایران توسط رجالی اداره می‌شد که عمدتاً در دربار مستقر بودند و کشور، چیزی به نام وزارت خارجه نداشت اما از ابتدای قرن نوزدهم که انتصاب سفرای ایران در کشورهای خارجی و یا پذیرش سفیران خارجی در ایران آغاز شد، کثرت امور مربوط به سیاست خارجی و نمایندگان سیاسی متعددی که از سوی دولت‌های بیگانه وارد ایران می‌شدند، سبب شد که دولت ایران به فکر تأسیس وزارتخانه جدید «امور خارجه» بیفتد. از این رو فتحعلی شاه قاجار در 1809 میلادی فرمان تأسیس دفتری را صادر کرد که با عنوان «امور خارجی» کار مراوده با نمایندگان دولت های خارجی در ایران، دریافت نامه‌‌ها، مرسولات سلاطین خارجی و قرائت آنها در حضور شاه و تهیه پاسخ آنها و یا ترتیب اعزام نمایندگان ایرانی به کشورهای خارجی را بر عهده گرفت. در دوران صدارت امیرکبیر وزارت امور خارجه تشکیلات نسبتاً منظمی یافت. نخستین سفارتخانه‌های دایمی ایران در پایتختهای بزرگ جهان آن روز استانبول، سن‌پترزبورگ و لندن تأسیس یافت نمایندگان سیاسی ایران موظف شدند از حوزه مأموریت خود و اوضاع و احوال اتباع ایران اطلاعات صحیحی تهیه و به طور منظم به وزارت امور خارجه بفرستند و دربارة جزئیات اموراز مرکز دستور بگیرند. وزارت خارجه ایران از بدو تأسیس تا پیروزی انقلاب اسلامی جمعاً 73 وزیر امور خارجه را شاهد بوده است. از این میان 11 نفر تا زمان شکل‌گیری نهضت مشروطه، 36 نفر از زمان مشروطه تا پایان حکومت رضاخان و 26 نفر از زمان سقوط رضاخان تا پیروزی انقلاب عهده‌دار این سمت بوده‌اند. وزارت امور خارجه بعد از انقلاب نیز با سرمشق قرار دادن آرمانهای انقلاب به رابطه با دیگر کشورها پرداخت و در این سال‌ها 9 وزیر سکان دار رابطه ایران در فضای بین الملل گردیدند.

انتخاب دکتر ظریف به عنوان وزیر خارجه دهم در دولت اعتدال با سابقه درخشان در وزارت امور خارجه نقطه امیدی برای رابطه با کشورهای تاثیرگذار در فضای بین‌الملل بود و خبری که بعد از انتخاب ایشان فضای رسانه‌ای را تحت تاثیر قرار داد، استفاده از زنان در دستگاه سیاست خارجی و انتخاب یک سخنگو و سفیر از میان زنان بوده است. شاید این انتخاب به دنبال سخنان دکتر روحانی در صحن علنی مجلس بعد از معرفی وزیران باشد که عنوان کرد اگر چه در سطح وزیران ما از زنان استفاده نکردیم اما از وزرا خواسته ام حتی الامکان از بانوان شایسته در معاونت‌ و مدیریت‌ها بهره‌گیری کنند و اولین شاخص این به کارگیری در وزارت امورخارجه دیده شده است. سخنگوی وزارت امور خارجه که باید پاسخگو سوالات خبرنگاران و عملکرد ایران در فضای بین‌الملل باشد باید از افراد کارشناس انتخاب گردد که این موقعیت این بار برای زنان ایجاد شده است. جای خالی زنان در دستگاه دیپلماسی ایران سال‌هاست که به چشم می‌آید و بسیاری بر این اعتقادند که در مذاکرات هسته‌ای در حالی که کاترین اشتون به عنوان نماینده گروه 1+5 حضور داشت حضور یک زن در دستگاه مذاکره کننده ایران نیز می‌توانست بسیار مثمر ثمر باشد و شاید نتیجه مذاکرات می‌توانست تغییر کند.

حضور زنان تحصیلکرده و کارآمد جدای از جنسیت آنها می‌تواند فضای ملتهب ضد ایران در مورد تبعیض جنسیتی را نیز بردارد و چهره مثبت تری از ایران به نمایش بگذارد. هر چند زنان به عنوان همسران دیپلمات در دستگاه دیپلماسی سال‌هاست که به مراوده با زنان دیپلمات دیگر کشورها پرداخته اند، اما این حضور کمرنگ هیچ گاه زنان را راضی نخواهد کرد و آنها به دنبال سهم بیشتر در دستگاه سیاست خارجی هستند. قرار گرفتن یک زن در جایگاه سخنگویی بعد از سالها تفوق مردان بر این صندلی می‌تواند درهای وزارت امور خارجه را به روی زنان دیپلمات باز کند و این مهم هر چند جای خالی وزیر زن را در کابینه پر نخواهد کرد اما می‌تواند نقطه مثبتی برای امید زنان فعال و متخصص جامعه باشد که کارآمدی و تخصص شان دور از چشم نخواهد بود.