http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=176489

 از سال 2006 تا کنون مذاکرات هسته‌ای بر سر فعالیت‌های اتمی ایران از حالت گفت‌وگوی تهران با سه کشور اروپایی در آمده و در قالب مذاکرات ایران با پنج عضو دائم شورای امنیت به همراه آلمان برگزار می‌شود. این مذاکرات که به مذاکرات ایران و 1+5 معروف است تا کنون نماینده‌هایی از هر دو طرف را تجربه کرده است و فراز و فرودهایی را نیز در طی این چند سال پشت سر گذاشته است. اما با وجود تبعات سازنده‌ای که رابطه با دنیای خارج و آشتی با فضای بین‌الملل در بر خواهد داشت، برخی از تحلیل گران اینگونه مذاکرات را بی‌نتیجه می‌دانند و عنوان می‌کنند که نه تنها نتیجه‌ای در برنداشته، بلکه با مواضع انقلابی ایران ناسازگاری دارد.اما با وجود روی کار آمدن دولت یازدهم و خارج شدن پرونده مذاکرات از شورای عالی امنیت ملی به وزارت امور خارجه و به دستگیری پرونده توسط اشخاص متخصص و بروکراتیک و باسابقه، این امید می‌رود که این مذاکرات مانند ادوار گذشته بی‌نتیجه رها نشود و‌ باعث شود که فعالیت‌های هسته‌ای ایران در چارچوب منافع ملی ادامه پیدا کند. در مسئله مذاکره یا عدم آن دو رویکرد کلی وجود دارد:

1-‌ مذاکره فایده ندارد: این رویکرد بر این اعتقاد است که تنها راه ادامه فعالیت هسته‌ای مقاومت است و در برابر هجمه‌های غرب باید ایستادگی کرد و با تجهیز کشور به سلاح و موشک در برابر حملات احتمالی کشورهای غربی ایستاد. بنا بر ادعای این گروه مذاکره دلیلی بر ضعف به حساب می‌آید و سودی از آن حاصل نمی‌شود و نباید با طرف‌های غربی به پای میز مذاکره رفت زیرا بهترین دفاع، حمله است.

2-‌ مذاکره نتیجه دارد: دومین رویکرد براساس روند گفتمانی بنا شده است. اینکه به جای کنار زدن و حذف، به گفت‌وگو و چانه‌زنی با طرف مقابل بپردازیم و با ارائه طرح و پیشنهاد و به صورت گام به گام خواسته‌ها و منافع ملی کشور را همزمان با ارائه راهکار برای تنش‌های موجود پیش ببریم به طوری که بتوانیم در دراز مدت خواسته‌های خود را تحقق بخشیم.

با وجود دو رویکرد ارائه شده، در نظر گرفتن دو نکته زیر ضروری به نظر می‌رسد:

الف) همه کشورها در محیط بین‌الملل به دنبال منافع خود هستند و هیچ کشوری را نمی‌توان از این قاعده مستثنا دانست. شعار حفظ حقوق بشر، اخلاق و هدیه دموکراسی و حفظ محیط زیست هم چیزی جز تعقیب منافع بازیگران آن نخواهد بود. بنابراین نباید کشوری را که در فضای بین‌الملل منافع خود را دنبال می‌کند ظالم و زورگو خواند، چرا که این اصل جزو بدیهیات رفتار بازیگران بین‌الملل می‌باشد.

ب) با ورود به عصر اطلاعات و گذراندن دوره پسا کمونیسم باید بدانیم که مسائل و مشکلات در فضای بین‌الملل بسیار به هم گره خورده است و تبادل امتیازات در این فضا امری عادی و طبیعی است. بنابراین تنها با رویکرد حفظ منافع ملی باید در این فضا به دنبال ائتلاف و همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی بود. با این وجود باید دانست که در محیط گفت‌وگو و چانه‌زنی‌های کنونی، عدم مذاکره و کنارکشیدن از قواعد آن نه تنها انزوای سیاسی ایران را تشدید می‌کند بلکه فضای منفی علیه ایران را نیز چند برابر خواهد کرد و این موضوع ضربه بزرگی به اقتصاد،سیاست و معیشت مردم وارد خواهد کرد.