http://www.mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=128304

همیشه انتخابات یکی از بزرگترین اتفاقات سیاسی کشورهاست که میزان رضایت مردم و مشروعیت نظام ها با آن محک می خورد. انتخابات برای تصمیم گیری مردم یا بخشی از مردم است تا شخص یا اشخاصی را برای مقام، پست یا مسوولیتی برای مدتی معلوم با ریختن رای خود به صندوق های انتخاباتی برگزینند. در کشورهایی که حداقل دموکراسی در آن رعایت شود انتخابات به اشکال گوناگون در آن برگزار می شود و هدف اصلی از انتخابات سیاسی انتخاب نمایندگان مردم است که به آن دموکراسی نمایندگی می گویند. انتخابات مراحل مختلفی دارد از نام نویسی نامزدها که چند ماه قبل انجام می شود تا بررسی صلا حیت نامزدها که توسط شورای نگهبان و وزارت کشور انجام می شود. اما مهمترین مرحله برای نمایندگان و مردم، مرحله معرفی نامزدها به مردم است. همیشه دوران تبلیغات کاندیداها، دوران پرشوری در فضای کشور محسوب می شود که کاندیداها به دنبال معرفی خود به طور روشن هستند و مردم هم به دنبال تحقیق برای شناخت بهتر کاندیداها و انتخاب اصلح هستند. انتخابات امسال نیز مستثنی از این قاعده کلی نیست. احزاب، جبهه ها و گروه ها از ماه ها قبل به دنبال یارانی هم طیف خود بودند تا بتوانند لیستی کامل ارائه دهند تا مردم با استناد به آن لیست بهتر بتوانند انتخابی اصلح انجام دهند. اما در تبلیغات امسال و در معرفی کاندیداها انگار فضای سنگین رقابتی وجود نداشت. تبلیغاتی که کاندیداها از آن استفاده می کنند متن جامعه راپر نکرده است، کلیشه ای است و تکراری است از شعارهای پیشین. مناظره ای جدی که کاندیداها در تقابل هم برنامه های خود را بازگو کنند و این برنامه ها سبک و سنگین شود تا مردم بهتر بتوانند انتخاب کنند وجود ندارد. اما چرا؟
1- برخی از افرادی که کاندیدای نمایندگی مجلس شدند، تخصصی در زمینه حوزه عمومی، افکار عمومی و چگونگی تاثیر برآن ندارند. برخی از افرادی که از حوزه های فنی وغیرتخصصی به عنوان کاندیداها به میدان آمدند در مورد امور عمومی و محیط اجتماعی، سیاسی و برنامه هایی که برای سیاستگذاری می توانند ارائه دهند، تخصصی ندارند.
قانون گذاری در مجلس، وظیفه مهمی است که باید برای آن برنامه داشت. این که محیطی که در آن به عنوان نماینده انتخاب خواهی شد، چه ویژگی هایی دارد، چه مشکلا تی برای مردم مهم است که باید برای رفع آن اقدام کنی مهم است و همیشه شعارهای کلی و برنامه های مبهم جواب نمی دهد. گاهی باید در متن مردم زندگی کرد و با آگاهی از افکار عمومی مردم آن منطقه به انتخاب شعار یا برنامه اقدام کرد. به نظر من هیچ گاه نباید شعارهای کاندیداها در شهرستان ها با هم یکسان باشد. هر شهری مشکلا ت خاص خود را دارد که نماینده باید براساس آن برنامه بدهد نه برنامه ای کلی که برای کل کشور یکسان باشد.
2- دومین مشکل از این ناشی می شود که برخی از افرادی که در لیست گروه ها یا احزاب قرار گرفته اند یا حتی آنهایی که به طور مستقل کاندیدا شده اند از متن و ساختار جامعه جدا هستند. این افراد، شهرنشین طبقه متوسطی هستند که پیوند خاصی با بدنه اجتماع ندارند. همین محدود کردن افراد به داشتن مدرک کارشناسی ارشد باعث شد برخی از افرادی که به بدنه اجتماع نزدیکی بیشتری دارند و بیشتر دغدغه مردم کوچه بازار را درک می کنند از کاندیداتوری محروم شوند.
3 - سومین مشکل این است که بیشتر شعارها، فقط شعار است. اگر به شعارهای برخی از احزاب و گروه ها یا حتی کاندیداهای مستقل نگاه کنیم متوجه می شویم که کمتر شعاری جنبه عملی پیدا خواهد کرد. اگر به شعارهای برخی از این گروه ها نگاه کنیم کلمات مشترک زیادی می بینیم. به نظر من یک نماینده فعال کسی است که برای هر کدام از کمیسیون ها طرح خاصی داشته باشد، لیست کمیسیون ها را به انفکاک مطرح کند و طرح هایی برای هر کدام ارائه دهد. رویکرد عوامانه ای که بعضی از کاندیداها به مجلس دادند و فکر می کنند که مجلس تنها جایی است که باید به طرح های دولت آری و نه گفت نیست، مجلس جایی است که می توان با طرح ها و افکار بکر چاره ای برای مشکلا ت عظیم کشور اندیشید و نمایندگان تنها نباید صرفا به فکر نقد دولت یا فرد خاص باشند بلکه باید با این نقد، برنامه ای خاص ارائه دهند که جایگزین برنامه قبلی باشد. امید که در عمل شاهد ابتکارات نمایندگان انتخاب شده ملت باشیم.